บทที่ 6

"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะลงมา"

"ไม่รู้หรอก แต่ครัวจะปรุงอาหารให้เฉพาะคนที่นั่งอยู่เท่านั้น"

"กฎของใคร"

"ของฉัน"

ไอราจ้องเขาอยู่สองวินาที ก่อนจะเดินมานั่งตรงข้าม ไม่ใช่เพราะเขา แต่เพราะนางหิว เท่านั้นเอง

ส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนั้น

"จะขอบคุณฉันไหม" เขาถาม

"เรื่องอะไร รองเท้าแตะเมื่อวาน หรือขนมปังวันนี้"

"อย่างไหนก็ได้"

"ขึ้นอยู่กับว่าขนมปังอร่อยหรือไม่ เรื่องรองเท้าแตะ ข้าขอบคุณไปแล้ว เอาทีละอย่าง"

มุมปากเขาขยับเล็กน้อย ราวกับเกือบจะยิ้มแล้วตัดสินใจว่านั่นคงไม่เหมาะกับภาพลักษณ์ของตน "เจ้าทำบัญชีละเอียดนัก"

"เป็นนิสัย ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ข้าดูแลเงินให้ทั้งครอบครัว บุญคุณที่ได้รับ หนี้ที่ติดค้าง ค่าใช้จ่ายที่ยังไม่ชำระ ข้าจำได้ทั้งหมด"

"ฟังดูเป็นงาน"

"มันก็คืองาน" ไอราเหลือบมองไปทางแสงไฟในครัว "แต่ที่หนักกว่าคือเวลาที่เจ้าของเงินคิดว่างานพวกนี้มันจัดการตัวเองได้"

คำพูดนั้นหลุดออกไปก่อนที่นางจะห้ามทัน นางจึงหันกลับไปมองเขา "ขออภัย ท่านเปิดครัว ไม่ได้เปิดที่รับเรื่องบ่น"

"ฉันไม่ได้เลี้ยงอาหารเย็นเจ้า" เขาว่า "ครัวเปิดอยู่ เจ้าเป็นคนจ่าย"

ไอราหยุดไปชั่วขณะ

จากนั้นนางก็หัวเราะ

ตัวนางเองยังตกใจ เสียงหัวเราะนั้นเบา หยาบนิด ๆ และจริงแท้ เป็นเสียงหัวเราะจริง ๆ ครั้งแรกในรอบหลายปีจนแทบรู้สึกเช่นนั้น

"ได้" นางว่า "เช่นนั้นข้าก็ไม่ติดค้างท่านอะไร"

สายตาเขาหยุดอยู่ที่นางครู่หนึ่ง "ดี"

ซุปกับขนมปังถูกยกมาเสิร์ฟ พร้อมเนยและผลไม้หั่นชิ้นเล็กอีกจานหนึ่งซึ่งนางไม่ได้สั่ง ไอรากินโดยไม่แสร้งวางท่าสง่างาม อัลฟ่าคิลเลียนอ่านเอกสารของเขาและจิบกาแฟเย็น ความเงียบระหว่างทั้งสองไม่ได้บังคับให้ใครต้องเสแสร้ง นั่นจึงเป็นสิ่งที่หาได้ยาก

เมื่อบริกรนำบิลมา อัลฟ่าคิลเลียนยื่นมือจะรับ

ไอราวางบัตรของนางลงก่อน "ไม่"

คิ้วเขาเลิกขึ้น

"ท่านบอกว่าข้าเป็นคนจ่าย" นางเตือน "อย่าทำลายกฎดี ๆ สิ"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็เอนกายกลับ "ก็ยุติธรรม"

บริกรรับบัตรของนางไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง การได้จ่ายค่าซุปชามนี้กลับให้ความรู้สึกดีกว่าการรับเพชรจากอัลฟ่าเซบาสเตียนเสียอีก

เมื่อนางลุกขึ้น อัลฟ่าคิลเลียนไม่ได้รีบลุกตาม และไม่ได้พยายามเดินไปส่งนางถึงชั้นบน เขาเพียงกล่าวว่า "ราตรีสวัสดิ์ มิสครอว์ฟอร์ด"

"ราตรีสวัสดิ์ มิสเตอร์สเตอร์ลิง"

ดวงตาของเขาคมขึ้นเล็กน้อย

นางยิ้มให้อย่างอ่อนล้า "เจ้านาย จำได้หรือไม่"

--

เช้าวันถัดมา ไอรากลับไปที่อพาร์ตเมนต์

นางเปิดประตู แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้นางหยุดชะงักไปทั้งตัว

เซเรนานอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟา เสื้อผ้าบางเบาและโปร่งเสียจนแทบมองทะลุได้ เช่นนั้นนางก็ค้างอยู่จริง ๆ

ในครัวยืนอยู่คนหนึ่ง อัลฟ่าเซบาสเตียน

บุรุษที่ไม่เคยทำอาหารเองแม้แต่วันเดียวในชีวิต

เวลานี้เขากำลังทำอาหารเช้าให้นาง

ภาพนั้นแทบจะน่าขัน

อัลฟ่าเซบาสเตียนเกลียดกลิ่นอาหารที่กำลังปรุง เขาเกลียดมันถึงขั้นคัดค้านครัวแบบเปิดตอนปรับปรุงห้อง เพราะไม่ต้องการให้กลิ่นติดสูทของเขา

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ไอราทำอาหารอยู่หลังประตูครัวที่ปิดสนิท เพื่อไม่ให้กลิ่นแม้เพียงน้อยนิดลอยไปถึงเขา

ดูเหมือนว่ากฎนั้นจะใช้กับนางเพียงคนเดียว

"เห็นหรือยัง" เซเรนาเชิดคางไปทางครัว สีหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ "ตอนนี้เข้าใจหรือยัง ไอรา นี่ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของเขา ส่วนเธอก็แค่—"

นางยิ้มหวาน หวานเกินไป "—คนที่เขาใช้คั่นเวลา จนกว่าฉันจะกลับมา"

นางหยุดเว้นช่วง ปล่อยให้ถ้อยคำของตนซึมลึกลงไป

"ตัวแทนชั่วคราว ไม่มีอะไรมากกว่านั้น"

"แล้วอย่างไร" ไอราว่า "เจ้าจะให้เขายุติพันธะกับข้าหรือ"

บนใบหน้าเซเรนาปรากฏความงุนงงวาบหนึ่ง

แล้วนางก็รีบสวมสีหน้าหยิ่งทะนงดังเดิม พลางเหยียดหลังตรง "เขาทำแน่ ก็แค่เรื่องของเวลา"

"ดี" ไอรากล่าว "เชิญเลย"

นางหมายความเช่นนั้นจริง ๆ นางอยากให้เขาเซ็นเอกสารพวกนั้นเสียที

เห็นได้ชัดว่าเซเรนาไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้ นางนิ่งค้างไป เรียบเรียงความคิดตัวเองไม่ถูก

พอดีกับที่อัลฟ่าเซบาสเตียนเดินออกมาจากครัว

ในมือเขาถือชามินต์ร้อนหนึ่งถ้วย พอเห็นหน้าไอรา เขาก็ชะงักไปชั่วขณะ

"เซเรนาไม่ค่อยสบาย" เขาอธิบายก่อนที่ไอราจะเอ่ยถาม "ฉันกำลังทำอะไรอุ่น ๆ ให้หล่อนดื่ม จะได้สบายท้อง"

นิ้วมือเขาแดงจากความร้อน น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาถือของร้อนโดยไม่หาทางป้องกันมือ

สมควรแล้ว ให้มันลวกเสียบ้าง

จากนั้นเขาก็ยื่นถ้วยให้ไอราตรง ๆ "ฉันจะไปเอาถุงประคบร้อน เจ้าเอานี่ให้หล่อน"

ถ้วยเซรามิกร้อนจัดเสียจนไอราแทบถือไม่อยู่

เซเรนายังนอนอยู่บนโซฟา ริมฝีปากยกโค้งขึ้น ราวกับกำลังรับของขวัญ "ขอบใจมากนะ ไอรา"

ไอรายื่นถ้วยออกไป เซเรนายื่นมือมารับ

ถ้วยเอียงไปเล็กน้อย ชาสองสามหยดกระเด็นใส่หลังมือเซเรนา

มีเพียงเท่านั้น ไม่มากพอแม้แต่จะทำให้พุพองเล็ก ๆ

แต่เซเรนากลับร้องผวา ราวกับถูกน้ำมันเดือดสาดใส่ นางชักมือกลับทันที ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

ปฏิกิริยานั้นรวดเร็วเหลือเกิน เร็วเกินกว่าความเจ็บจริงจะทำให้เป็นได้

"อ๊ะ..."

อัลฟ่าเซบาสเตียนรีบเข้ามาทันที เขาคว้าข้อมือเซเรนาขึ้นตรวจดู แล้วหันมาทางไอราพร้อมตวาด "เกิดอะไรขึ้น"

"นางชักมือกลับเอง" ไอราตอบ น้ำเสียงราบเรียบ

เขาไม่เชื่อ

เขาก้มมองมือของเซเรนา ชาสองสามหยดยังคงติดอยู่บนนั้น ยังไม่ทันแห้งด้วยซ้ำ

จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองไอรา แววตาเย็นชาลงทันที

"เจ้าทำโดยเจตนา"

เพียงห้าคำนั้น

ไม่มีคำถาม ไม่มีหลักฐาน

เขาแค่ตัดสินไปแล้วว่าเป็นความผิดของไอรา

ไอราค่อย ๆ วางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะ เสียงกระทบไม้เบาแทบไม่ได้ยิน

ด้านหลังเขา เซเรนาเอ่ยเสียงอ่อน "เซบาสเตียน ช่างเถอะ... ไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้น..."

น้ำเสียงของนางสั่นไหวได้พอเหมาะพอดี

ประโยคนั้นเหมือนกุญแจ มันไขความลังเลเล็กน้อยสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ในใจอัลฟ่าเซบาสเตียนออกจนหมด

"ไอรา" เสียงของเขาต่ำหนัก ราวกับคำพิพากษา "ขอโทษเสีย"

นางไม่ขยับ

"ฉันบอกให้ขอโทษ"

อากาศนิ่งงันอยู่สองวินาที

ไอรามองเขา ทันใดนั้น คำว่า "ขอโทษ" ที่ออกจากปากเขาก็ดูน่าขันยิ่งกว่าชาร้อนเสียอีก

"ได้" นางว่า "ข้าจะขอโทษ"

สีหน้าเขาคลายลงเล็กน้อย จากนั้นไอราก็ก้มตัวลง หยิบถ้วยชาที่เพิ่งวางลงไปเมื่อครู่ขึ้นมา ในนั้นยังเหลืออยู่เกินครึ่ง

"ไอรา?"

นางลุกขึ้นยืน แล้วสาดชาทั้งถ้วยใส่หน้าเซเรนา